Ciemność, w niej głowa wsparta o ramię.
Stopy usiadły w miękkim dywanie.
Pukam w skroń. Puk, puk.
Przełączam myślenie.
Liść zielonej herbaty,
leży na dnie białego kubka.
Patrzy na puste ściany, czeka aż wypełni go gorąca woda.
Leżę w pustym mieszkaniu.
Zwinięty, zamknięty.
Patrzę na pustą przestrzeń.
Czekam aż wypełni ją ciepły głos.
Bez niego trwam zamknięty.
Śmiech, dziecięcy bieg. Wesoły krzyk. Burza w kimś się budzi. Biała rama okienna. Z widokiem na szarość nieba. Żółte zboże wiatr kołysze. Dwie postacie z domu wybiegają. Drzwi za nimi z hukiem się zamykają. Biegną przed siebie. Stają. Lęk i strach potężny w sobie odczuwają. Z siłą dziecięcych dłoni linę
Kładę fundament: wytrwałość, wrażliwość. Tik. Widzę dziecięce podskoki, łzy. Tak Czuję ciepło drugiej osoby. Patrzę na mój cień. Zmienił się. Tik. Nocą gwiazdy widziałem. Teraz widzę noc. Tak Mech pokrył to, co miało trwać. Tupot stópek dorósł i obrał swój kierunek. Tik. Zapach pozostał. Cień odszedł. Tak Stałem się fundamentem
Tak naprawdę słowa kłamią. Tak naprawdę ktoś zabił bo chciał. Tak naprawdę życie trzeba kochać bo inaczej cię zostawi. Tak naprawdę wszyscy bardzo się staramy. Tak naprawdę czym różni się polityk od przestępcy. Tak naprawdę nie wiem co zjem na śniadanie. Tak naprawdę nie wiem czy cię kocham mamo. Tak
Kropka. Zabawne jak blisko jest ona do teorii wszechświata. Zanim napiszę słowo. Zanim napiszę zdanie. Zanim napiszę książkę. Stawiam kropkę długopisem na białej kartce. Od tej pierwszej kropki. Od pierwszego punktu. Od pierwszego kroku. Wszystko się zaczęło od tej kropki.
© 2025-2026 Rafał Górecki. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wszystkie teksty, wiersze i utwory muzyczne są chronione prawem autorskim.
Kopiowanie i wykorzystywanie bez zgody autora jest zabronione.
Kontakt: rafal.p.gorecki@vp.pl