Rafał Górecki

Nalot

Sznur przeplatam przez oczka puste. Zaciągam go, aż stopa puchnie. Na koniec robię wstążkę, nie tylko dla ozdoby. Tupię butem o podłogę, stopa w nim dobrze leży. Mundur mam na sobie. Nie ma czasu na myśli proste. Rozkaz: "Ruchy kurwa ruchy. Ogień na polu nie czeka." Ustawiam się

Makaron

Powierzchnia czysta, gładka, ukryta w naczyniu, stoi, a ja czekam. Jej zmiana nie jest nagła, abym mógł ją dostrzec wymaga ode mnie — zatrzymania. Odbijam się w niej jak w lustrze — twarz całkiem młoda. Po upływie myśli i stukotu pięciu palców pojawiają się na powierzchni pierwsze zmarszczki. Przezroczyste kulki już skaczą

Olej

Kiedy skwierczy olej, wygłodniałe pyski patrzą. Kiedy wiedzą, że na talerz im nie spadnie, to zabrudzą brudną łapą. A to napis wymalują. A to szybę zbiją. Twój olej dalej skwierczy bo ręce są w pracy, a wygłodniałe pyski no cóż — wciąż stoją i patrzą.

Tam

Palcami zdzieram kolorową tapetę, poddaje się też ściana z szarego betonu. Formuję z nich kulkę. Powieki mam zamknięte — widzę przez nie. Następny krok — skok do gwiazd. Wśród galaktyk obłoków odbijam się jak na trampolinie. W ręku wciąż trzymam kulkę. Nagły błysk w oddali. Mrożę oczy, na darmo. Zbliża się on

Powitanie

Góra się unosi, dół opada, wysuwa się ukryty pomiędzy, wilgotny, mięsisty samiec. Po drugiej stronie ta sama scena. tylko to ona. Nie patrzą oboje na biel, która ugryźć ich może. Zmierzają w swoją stronę. Koniec dotyka koniec. Powstał most wilgotny, mięsisty, ruchomy. Tulą się języki.

Kamikadze

Lecą w dół kamikadze. Lecą z wysoka. Nie jedna, nie setna, nie miliardowa, niepoliczalna ich ilość. Lecą prosto. Lecą po skosie, ale w dół, zawsze w dół. Pewni siebie. To jest ich występ na panoramicznej scenie. Uderzą w nasze domy, samochody, przypadkowych ludzi. Lepiej schroń się, inaczej staniesz się ich

Przyziemny

Odwieczny żar, ale gdzie — we mnie? Odwieczne pragnienie bycia, ale gdzie — tutaj? Odwieczne? Wolę przyziemne? Nie spłonę jak Ikar. Bardziej jak ten malarz uchwycę jego lot. Przyziemne pragnienie głodu wystarczy mi to. Troszczę się o ciało by było na lata. Patrzę na promienie z rozkoszą jak dojrzewający owoc. Dłoń znów

Kop

Kopię kopie, kopię kop, każda kopia ma mój kop. I kolejny kop w kopię. To już setna kopia ma mój kop. Nic innego tylko kopie w kopie kop kop kop. Mam już dość ale jeszcze w jedną kopnę kopię kop.

Brunet

Czarny fryc, ulica, blok. Liże grzebień jego włosy. Maska, noc, idzie krok. Macha ręka do muzyki w takt. Brunet wieczorową porą gra. Opon pisk, szyby błysk. Ktoś otwiera drzwi. Jednooki patrzy na bruneta. Beng beng — padł ludzki głos. Opadła bruneta szczęka. Ktoś się uśmiecha.

Radio

Obracam pokrętło palcami dłoni. Pionowa kreska ruszyła. Głośnik wydobywa z dna trzaski radiowej przestrzeni — szum. Nagle fale łamanych dźwięków złożyły się w głos. "Obrazy wiszą na ścianach daleko od młodych oczu, a te są wpatrzone w telefony." Biorę kolejny zakręt. Trzeszczy, szumi, głos przemówił. "Nowy napój — bądź

Burza

Śmiech, dziecięcy bieg. Wesoły krzyk. Burza w kimś się budzi. Biała rama okienna. Z widokiem na szarość nieba. Żółte zboże wiatr kołysze. Dwie postacie z domu wybiegają. Drzwi za nimi z hukiem się zamykają. Biegną przed siebie. Stają. Lęk i strach potężny w sobie odczuwają. Z siłą dziecięcych dłoni linę

Fundament

Kładę fundament: wytrwałość, wrażliwość. Tik. Widzę dziecięce podskoki, łzy. Tak Czuję ciepło drugiej osoby. Patrzę na mój cień. Zmienił się. Tik. Nocą gwiazdy widziałem. Teraz widzę noc. Tak Mech pokrył to, co miało trwać. Tupot stópek dorósł i obrał swój kierunek. Tik. Zapach pozostał. Cień odszedł. Tak Stałem się fundamentem