Naleśnik
Z ust wypuszczam dźwięki Pam, pam, pam.
Dłońmi stukam o blat.
Lewa stopa podbija do rytmu.
Robię piruet.
Staję w lekkim rozkroku.
Ręce szeroko.
Łapię balans.
Koniuszki ust unoszą się.
Jasna biel za oknem.
Chwytam za uszko.
Ciągnę je. Ciągnę.
Ze środka wyjmuję słoik.
Ze złotą nakrętką.
Z innej szuflady chwytam stalowe nakrycie głowy.
Wojna?
Obracam głowę, oczy jak lornetki — nie, to tylko żart.
Miskę stawiam na blat.
Szykuję się na chłód.
Oklepuję się trzy razy.
Łapię za uchwyt, ciągnę.
Nie puszcza.
Szarpię kilka razy, lekko oczywiście, bez nerwów.
Zaraz tę lodów…
Otwarte.
Śledzę piętro górne, opuszczam się niżej.
O, jest.
Z krowy wycisnęli całe mleko.
Biedna krówka.
Wszystko zeznała.
Kurce ukradli wszystkie jajka.
Pewnie i tak nie pamięta ile ich miała.
Kładę zeznania i skradzione jajka na blat.
Czas na bałagan.
Hm, w jakiej kolejności?
Może tak:
Pach, trzask. Bul, bul. Wr, wr…
Gotowe!
Gdzie ta rakieta?
Wisi na uchwycie.
To będzie gorący mecz.
Ściągam ją.
Ćwiczę forhend, bekhend.
I serwis na ogień.
Trzask.
Pora na beżową ciecz.
Syczy temperatura.
Pękają bąbelki powietrza.
Dymne znaki znad rozgrzanej rakiety.
Tak powstaje mój naleśnik.
Z ust wypuszczam dźwięki Pam, pam, pam.
Dłońmi stukam o blat.
Lewa stopa podbija do rytmu.
