Rafał Górecki

Tak naprawdę

Tak naprawdę słowa kłamią. Tak naprawdę ktoś zabił bo chciał. Tak naprawdę życie trzeba kochać bo inaczej cię zostawi. Tak naprawdę wszyscy bardzo się staramy. Tak naprawdę czym różni się polityk od przestępcy. Tak naprawdę nie wiem co zjem na śniadanie. Tak naprawdę nie wiem czy cię kocham mamo. Tak

Herbata

Ciemność, w niej głowa wsparta o ramię. Stopy usiadły w miękkim dywanie. Pukam w skroń. Puk, puk. Przełączam myślenie. Liść zielonej herbaty, leży na dnie białego kubka. Patrzy na puste ściany, czeka aż wypełni go gorąca woda. Leżę w pustym mieszkaniu. Zwinięty, zamknięty. Patrzę na pustą przestrzeń. Czekam aż wypełni

Kropka

Kropka. Zabawne jak blisko jest ona do teorii wszechświata. Zanim napiszę słowo. Zanim napiszę zdanie. Zanim napiszę książkę. Stawiam kropkę długopisem na białej kartce. Od tej pierwszej kropki. Od pierwszego punktu. Od pierwszego kroku. Wszystko się zaczęło od tej kropki.

Herbata 2

Ciemność, w niej głowa wsparta o ramię. Stopy zanurzyłem w miękkim dywanie. Pukam w punkt na skroni. Puk, puk. Klik, chyba znowu przełączyłem myślenie. Liść zielonej herbaty rozluźnia się w gorącej wodzie przed spożyciem, ja rozluźniam ręce, nogi przed zaśnięciem. Wiją się moje ruchy powolne. Wiją się same. Wypełniłem łóżko

Wystąpienie

Tworzę w mojej głowie różne światy. Dlaczego. Bo tam to banał. Bo tam mam pancerz nad pancerze. Bo tam jestem każdym. W prawdziwym życiu - no jak każdy. Minimalna ochrona, jeden błąd i rana. Jednak ten pierwszy i każdy kolejny w mojej głowie w końcu umrze prawdziwą śmiercią. To po

Mam brata

Mam brata - podpora domu. Mam brata, wygląda inaczej. Mam brata, poszedł innym szlakiem. Mam brata, nie rozmawialiśmy przez lata. Mamy razem blisko 90 lat. Teraz możemy się nie zgadzać. Teraz jeden drugiemu rękę poda. Teraz jesteśmy. Mam brata.

Cmentarz

Znam tu każdy dołek. Biegnij za mną to ci o kilku opowiem. O ten tu leży w jednej pozie. Nie chce wstać. To pewnie mnich. O a ten wciąż w pracy. Mówi, że napis na płycie i jego zdjęcie to szyld nad sklepem. Ma czynne całą dobę. A ten tu,

Gotów start

[Intro] Klik, klik, klik. Biały ekran wypełniają litery. Ta co była pierwsza jest już poprzednia. [Verse 1] Każdy dzień przynosi coś nowego i staje się minionym. Stoję w ubraniu gotów do startu. [Chorus] Gotów start, gotów start, gotów start... Choć sygnał padł po raz tysięczny, raz zdarzy się, że nie

Koniec pisania.

Palcami dłoni masuję wnętrze twojej dłoni. Tego chcesz? Niewielki nacisk palców, rozluźniam twoje napięte ramiona. Tego chcesz? Zataczam ósemki po twoich udach. Kieruję palec do pachwiny. Tego chcesz? Tak. Zabieram rękę, wracam do pisania. Dłonią odchylam włosy. Odsłaniam linię szyi, ucha. Tego chcesz? Obejmuję dwoma palcami okrągły guzik od bluzki.

Wzór

Prosta linia, proste życie. Przytulny materiał. Leżę na nim jak pusta kartka papieru. Układam pomysły, jeden na drugim. Jak sprzedawca sprawdzam ich wagę. Szukam na życie metody. Sięgam ręką, chwytam. To lepsze niż szklana kula. Trzymam ją w dłoniach, obracam. Przekręcam jej boki. Ma 6 kolorów. Może ona mi pomoże.

Garby

Dociskam siedzenie. Dociskam stopy o podłogę. Ręce jak u pianisty - zamiast muzyki słowa. Okno przesłaniają koszule. Wysokość biurka w japońskim stylu. Dyskomfort czy stylówa? Wyobraźnię dociska muzyka. Słowa wypływają same. Kawa chłodna - jak widok za oknem, jak moje ręce. A ciepło wybucha na Słońcu. Wieczne nierówności jak garby

MYŚLĘ/CZUJĘ

MYŚLĘ: Hej czemu się nie odzywasz? CZUJĘ: Spierdalaj. MYŚLĘ: O co Ci chodzi? CZUJĘ: Spierdalaj. MYŚLĘ: Nie rozumiem? CZUJĘ: Wkurzyłeś mnie - odejdź! MYŚLĘ: Co takiego zrobiłem? CZUJĘ: Nic, nie rozmawiam z Tobą! MYŚLĘ: Ale co? CZUJĘ: Nie ważne! MYŚLĘ: Może jednak? CZUJĘ: Idź sobie. MYŚLĘ: Łatwiej będzie jak powiesz.