Burza

Śmiech, dziecięcy bieg. Wesoły krzyk. Burza w kimś się budzi. Biała rama okienna. Z widokiem na szarość nieba. Żółte zboże wiatr kołysze. Dwie postacie z domu wybiegają. Drzwi za nimi z hukiem się zamykają. Biegną przed siebie. Stają. Lęk i strach potężny w sobie odczuwają. Z siłą dziecięcych dłoni linę

Fundament

Kładę fundament: wytrwałość, wrażliwość. Tik. Widzę dziecięce podskoki, łzy. Tak Czuję ciepło drugiej osoby. Patrzę na mój cień. Zmienił się. Tik. Nocą gwiazdy widziałem. Teraz widzę noc. Tak Mech pokrył to, co miało trwać. Tupot stópek dorósł i obrał swój kierunek. Tik. Zapach pozostał. Cień odszedł. Tak Stałem się fundamentem

Tak naprawdę

Tak naprawdę słowa kłamią. Tak naprawdę ktoś zabił bo chciał. Tak naprawdę życie trzeba kochać bo inaczej cię zostawi. Tak naprawdę wszyscy bardzo się staramy. Tak naprawdę czym różni się polityk od przestępcy. Tak naprawdę nie wiem co zjem na śniadanie. Tak naprawdę nie wiem czy cię kocham mamo. Tak

Herbata

Ciemność, w niej głowa wsparta o ramię. Stopy usiadły w miękkim dywanie. Pukam w skroń. Puk, puk. Przełączam myślenie. Liść zielonej herbaty, leży na dnie białego kubka. Patrzy na puste ściany, czeka aż wypełni go gorąca woda. Leżę w pustym mieszkaniu. Zwinięty, zamknięty. Patrzę na pustą przestrzeń. Czekam aż wypełni

Kropka

Kropka. Zabawne jak blisko jest ona do teorii wszechświata. Zanim napiszę słowo. Zanim napiszę zdanie. Zanim napiszę książkę. Stawiam kropkę długopisem na białej kartce. Od tej pierwszej kropki. Od pierwszego punktu. Od pierwszego kroku. Wszystko się zaczęło od tej kropki.

Herbata 2

Ciemność, w niej głowa wsparta o ramię. Stopy zanurzyłem w miękkim dywanie. Pukam w punkt na skroni. Puk, puk. Klik, chyba znowu przełączyłem myślenie. Liść zielonej herbaty rozluźnia się w gorącej wodzie przed spożyciem, ja rozluźniam ręce, nogi przed zaśnięciem. Wiją się moje ruchy powolne. Wiją się same. Wypełniłem łóżko

Wystąpienie

Tworzę w mojej głowie różne światy. Dlaczego. Bo tam to banał. Bo tam mam pancerz nad pancerze. Bo tam jestem każdym. W prawdziwym życiu - no jak każdy. Minimalna ochrona, jeden błąd i rana. Jednak ten pierwszy i każdy kolejny w mojej głowie w końcu umrze prawdziwą śmiercią. To po

Mam brata

Mam brata - podpora domu. Mam brata, wygląda inaczej. Mam brata, poszedł innym szlakiem. Mam brata, nie rozmawialiśmy przez lata. Mamy razem blisko 90 lat. Teraz możemy się nie zgadzać. Teraz jeden drugiemu rękę poda. Teraz jesteśmy. Mam brata.

Cmentarz

Znam tu każdy dołek. Biegnij za mną to ci o kilku opowiem. O ten tu leży w jednej pozie. Nie chce wstać. To pewnie mnich. O a ten wciąż w pracy. Mówi, że napis na płycie i jego zdjęcie to szyld nad sklepem. Ma czynne całą dobę. A ten tu,

Gotów start

[Intro] Klik, klik, klik. Biały ekran wypełniają litery. Ta co była pierwsza jest już poprzednia. [Verse 1] Każdy dzień przynosi coś nowego i staje się minionym. Stoję w ubraniu gotów do startu. [Chorus] Gotów start, gotów start, gotów start... Choć sygnał padł po raz tysięczny, raz zdarzy się, że nie

Koniec pisania.

Palcami dłoni masuję wnętrze twojej dłoni. Tego chcesz? Niewielki nacisk palców, rozluźniam twoje napięte ramiona. Tego chcesz? Zataczam ósemki po twoich udach. Kieruję palec do pachwiny. Tego chcesz? Tak. Zabieram rękę, wracam do pisania. Dłonią odchylam włosy. Odsłaniam linię szyi, ucha. Tego chcesz? Obejmuję dwoma palcami okrągły guzik od bluzki.

Wzór

Prosta linia, proste życie. Przytulny materiał. Leżę na nim jak pusta kartka papieru. Układam pomysły, jeden na drugim. Jak sprzedawca sprawdzam ich wagę. Szukam na życie metody. Sięgam ręką, chwytam. To lepsze niż szklana kula. Trzymam ją w dłoniach, obracam. Przekręcam jej boki. Ma 6 kolorów. Może ona mi pomoże.

Garby

Dociskam siedzenie. Dociskam stopy o podłogę. Ręce jak u pianisty - zamiast muzyki słowa. Okno przesłaniają koszule. Wysokość biurka w japońskim stylu. Dyskomfort czy stylówa? Wyobraźnię dociska muzyka. Słowa wypływają same. Kawa chłodna - jak widok za oknem, jak moje ręce. A ciepło wybucha na Słońcu. Wieczne nierówności jak garby

MYŚLĘ/CZUJĘ

MYŚLĘ: Hej czemu się nie odzywasz? CZUJĘ: Spierdalaj. MYŚLĘ: O co Ci chodzi? CZUJĘ: Spierdalaj. MYŚLĘ: Nie rozumiem? CZUJĘ: Wkurzyłeś mnie - odejdź! MYŚLĘ: Co takiego zrobiłem? CZUJĘ: Nic, nie rozmawiam z Tobą! MYŚLĘ: Ale co? CZUJĘ: Nie ważne! MYŚLĘ: Może jednak? CZUJĘ: Idź sobie. MYŚLĘ: Łatwiej będzie jak powiesz.

Bach i

Coś uderza w twarz. Bach. I w kolejną — trach! Skóra blada kolor zmienia. Wszystko przybrało pomidorowy kolor. Kolejne osoby wychodzą naprzeciw. A ono znów — bach i trach! Leżą na wznak, oczy zamknięte. Ciała będą boleć. Nikt nie woła pomocy! Wiatr chłodzi skórę. Ptaki orbitują. Jeden wylądował, zbliżył się. Jedna osoba

Małe rzeczy

Czarny korek ze srebrnymi ustami. Trzyma silną szczękę w zamknięciu. Nic nowego. Zawsze go otwieram, kiedy potrzebuję uzupełnić paliwo. Szarpię kluczem tym razem nie puszcza. Czemu nie chce się otworzyć. Obraził się? Ale czemu? Może spragniony? Szukam czegoś w bagażniku. Znajduję - mała puszka WD-40. Spryskuję jego suchą szczękę. Próbuję

Poezja

Lustro

Światło zgaszone. Przede mną lustro. A w nim odbicie. Twarz niewyraźna. Oczy mrużę. To ja? Wyciągam przed siebie rękę. Dotykam. Czuję uścisk na nadgarstku. Czyja to siła? Moja ręka zaczyna znikać. Oddech zaklinował się w płucach. Pytam przerażony: «Czego chcesz?» Odpowiada: «Siebie.» Drugą ręką szukam włącznika. Macham nią. Gdzie jest

Poezja

Naleśnik

Naleśnik0:00/129.9599791× Z ust wypuszczam dźwięki Pam, pam, pam. Dłońmi stukam o blat. Lewa stopa podbija do rytmu. Robię piruet. Staję w lekkim rozkroku. Ręce szeroko. Łapię balans. Koniuszki ust unoszą się. Jasna biel za oknem. Chwytam za uszko. Ciągnę je. Ciągnę. Ze środka wyjmuję słoik. Ze złotą

Poezja

PRZEJŚCIE

Światło czerwone. Czekamy. Przedszkole. Tam odkrywali tajemnice. Pokazywali liście, kolorowe motyle. Szkoła. Podnoszę rękę, pytam: Po co mam marzenia? Czemu kolega grozi mi pięścią? Dokąd ludzkość zmierza? * Siadaj i nie przeszkadzaj. Ciekawość stygnie: Posłuszeństwo. Frustracja. Niedopasowanie. Liceum. Poznałem rozwój duchowy: Skręty. Alkohol. Imprezy. Studia. Czarno białe kartki. Same kopie. Ani

Poezja

Posiłek

Na środku stół. Przy stole ludzie. Głośne rozmowy i zapach jedzenia. Obok ja leżę. Wącham i czekam. Zapach budzi głód. Ktoś wstał od stołu. Poszedł do kuchni. Ruszyłem za nim. Dźwięk z głośnika uderza. Ktoś włączył muzykę. Brzęk talerza. Muzyka zagłusza. Krążę jak rekin wokół ofiary. Pysk mój kłapie jak

JAM SESSION

JAM SESSION0:00/214.7599791× Allegro. Do mikrofonu gwiżdże ptak. Ćwirrrr… Talerze zderzają się, wibruje ich powierzchnia. Trzask, trzask. Pedał bębna dudni. Dam, dam, dam. Mikrofon wypełnia ludzki głos. Aaaa aaa a. * Masywne palce szarpią struny. Gruby bas uderza. Bem, bem, bem. Gitara biegnie, brzęczą w niej struny. Podskakuje. Scena

Poezja

Koncert

Mijają się w powietrzu drewniane pałeczki. Uderzają w bębny. Bam, bam, bam. Uderzają w talarze. Klasz, klasz. But naciska. Bęben dudni. Dun, dun, dun, Brzęczą w niej struny.Gitara podskakuje. Biało czarne zęby ożyły. Nad nimi ciemne włosy. Drewniane pudło śpiewa. Tin, tank, tonk, tęk. Płuca wypełniają złotą rurę Jej

Poezja

Spacer

Oczy wynurzam z ciemności. Leżę. Ściany jaśnieją porankiem. Obracam głowę. Patrzę na, miejsce po osobie. Tak mi bliskiej jak ja sam sobie. Skomlę Łzy napierają na zamknięte powieki jak silny strumień na zaporę. Moja ma szczeliny. Twarz moknie. Cienie wędrują po sypialni. Pora się ruszyć. Jak sportowiec zaczynam od wysiłku.

Poezja

RULETKA

Ręce opieram o zieloną matę. Obok mnie kołysze się noga w adidasie. Naprzeciw kobieta poprawia czarne włosy, ramiona ma odkryte. wykładziny, stoły, żetony bukiet zapachów kasynowego wnętrza. Biała rękawiczka zakręciła kołem. Krupier mówi: proszę obstawiać. * Noga przestała się kołysać. Talarki spadają na czerwone pole. Biała kulka kręci się po czarnej