Rafał Górecki - Rafał Górecki (Page 3)

Bach i

Coś uderza w twarz. Bach. I w kolejną — trach! Skóra blada kolor zmienia. Wszystko przybrało pomidorowy kolor. Kolejne osoby wychodzą naprzeciw. A ono znów — bach i trach! Leżą na wznak, oczy zamknięte. Ciała będą boleć. Nikt nie woła pomocy! Wiatr chłodzi skórę. Ptaki orbitują. Jeden wylądował, zbliżył się. Jedna osoba

Małe rzeczy

Czarny korek ze srebrnymi ustami. Trzyma silną szczękę w zamknięciu. Nic nowego. Zawsze go otwieram, kiedy potrzebuję uzupełnić paliwo. Szarpię kluczem tym razem nie puszcza. Czemu nie chce się otworzyć. Obraził się? Ale czemu? Może spragniony? Szukam czegoś w bagażniku. Znajduję - mała puszka WD-40. Spryskuję jego suchą szczękę. Próbuję

Poezja

Lustro

Światło zgaszone. Przede mną lustro. A w nim odbicie. Twarz niewyraźna. Oczy mrużę. To ja? Wyciągam przed siebie rękę. Dotykam. Czuję uścisk na nadgarstku. Czyja to siła? Moja ręka zaczyna znikać. Oddech zaklinował się w płucach. Pytam przerażony: «Czego chcesz?» Odpowiada: «Siebie.» Drugą ręką szukam włącznika. Macham nią. Gdzie jest

Poezja

Naleśnik

Naleśnik0:00/129.9599791× Z ust wypuszczam dźwięki Pam, pam, pam. Dłońmi stukam o blat. Lewa stopa podbija do rytmu. Robię piruet. Staję w lekkim rozkroku. Ręce szeroko. Łapię balans. Koniuszki ust unoszą się. Jasna biel za oknem. Chwytam za uszko. Ciągnę je. Ciągnę. Ze środka wyjmuję słoik. Ze złotą

Poezja

PRZEJŚCIE

Światło czerwone. Czekamy. Przedszkole. Tam odkrywali tajemnice. Pokazywali liście, kolorowe motyle. Szkoła. Podnoszę rękę, pytam: Po co mam marzenia? Czemu kolega grozi mi pięścią? Dokąd ludzkość zmierza? * Siadaj i nie przeszkadzaj. Ciekawość stygnie: Posłuszeństwo. Frustracja. Niedopasowanie. Liceum. Poznałem rozwój duchowy: Skręty. Alkohol. Imprezy. Studia. Czarno białe kartki. Same kopie. Ani

Poezja

Posiłek

Na środku stół. Przy stole ludzie. Głośne rozmowy i zapach jedzenia. Obok ja leżę. Wącham i czekam. Zapach budzi głód. Ktoś wstał od stołu. Poszedł do kuchni. Ruszyłem za nim. Dźwięk z głośnika uderza. Ktoś włączył muzykę. Brzęk talerza. Muzyka zagłusza. Krążę jak rekin wokół ofiary. Pysk mój kłapie jak

JAM SESSION

JAM SESSION0:00/214.7599791× Allegro. Do mikrofonu gwiżdże ptak. Ćwirrrr… Talerze zderzają się, wibruje ich powierzchnia. Trzask, trzask. Pedał bębna dudni. Dam, dam, dam. Mikrofon wypełnia ludzki głos. Aaaa aaa a. * Masywne palce szarpią struny. Gruby bas uderza. Bem, bem, bem. Gitara biegnie, brzęczą w niej struny. Podskakuje. Scena

Poezja

Koncert

Mijają się w powietrzu drewniane pałeczki. Uderzają w bębny. Bam, bam, bam. Uderzają w talarze. Klasz, klasz. But naciska. Bęben dudni. Dun, dun, dun, Brzęczą w niej struny.Gitara podskakuje. Biało czarne zęby ożyły. Nad nimi ciemne włosy. Drewniane pudło śpiewa. Tin, tank, tonk, tęk. Płuca wypełniają złotą rurę Jej

Poezja

Spacer

Oczy wynurzam z ciemności. Leżę. Ściany jaśnieją porankiem. Obracam głowę. Patrzę na, miejsce po osobie. Tak mi bliskiej jak ja sam sobie. Skomlę Łzy napierają na zamknięte powieki jak silny strumień na zaporę. Moja ma szczeliny. Twarz moknie. Cienie wędrują po sypialni. Pora się ruszyć. Jak sportowiec zaczynam od wysiłku.

Poezja

RULETKA

Ręce opieram o zieloną matę. Obok mnie kołysze się noga w adidasie. Naprzeciw kobieta poprawia czarne włosy, ramiona ma odkryte. wykładziny, stoły, żetony bukiet zapachów kasynowego wnętrza. Biała rękawiczka zakręciła kołem. Krupier mówi: proszę obstawiać. * Noga przestała się kołysać. Talarki spadają na czerwone pole. Biała kulka kręci się po czarnej

Poezja

HAU. HAU.

Teraz pies jest w modzie. Hau. Hau. Dziecko? Nie! Dziecko zmienia całe życie. Ja urywek. Dziecko płacze, czemu? Ja szczekam, no jasne! Dziecko trzeba nosić. Ble! Mnie łapy niosą. Dziecko grymasi. Ja macham ogonem. Dziecko trzeba karmić. Ja zamiatam pyskiem. Wyjść z domu? Samemu? Dziecko wszędzie trzeba zabrać. Do sklepu.

ECHO

Biały ptak to zapłata za zdeptanie świętej ziemi. Dziób zadarł. Wzbił się. Poderwał się z nim pustynny piach. Leci. * We wnętrzu siedzeń więcej niż ma Teatr, Filharmonia i Kino razem. A każde miejsce zajęte. Na każdym jedno życie. Samotny pasażer siedzi przy oknie, mówi do siebie: „Widok ładny." Para