Rafał Górecki - Rafał Górecki (Page 4)

Poezja

Mównica

To jest mecz, a ja decyduję o wyniku. Gwizd. Rozpoczęcie. Stoję na mównicy. Drybluje słowem jak najlepszy napastnik. Mijam rywali. Ja jestem w tym najlepszy. Mecz jeszcze trwa, a wynik prawie przesądzony. Będę ich wodzem. Nie wiedzą co ich czeka. Rodziny będą się kłócić — nie żal Mi. Ludzie wyjdą na

Poezja

Życzenie

Piekło wokół. Kule świszczą nad jego głową. Piekło wokół. A on patrzy na grad spadających gwiazd. A każda z tych gwiazd jest jego życzeniem – wypowiadam je na głos: aby żadna z tych kul nie trafiła we mnie, aby żadna z tych kul nie trafiła we mnie ani w nikogo, aby

Gryzmolę

Pam pam0:00/99.8799791× Piszę, gryzmolę. Gryzmolę, piszę. Pam, pam. Moje wnętrze tańczy. Krzyczy. Wyzwalam się. Piszę: przekleństwa, obrażam, wyzywam. Czemu? Bo chcę. Bo to pomaga. Popełniam błędy. I co? Kartkę pomazaną mam. I co? Ołówkiem stawiam kulfony. I co? Piszę. Piszę w transie. Czytam o różnych niepowodzeniach. Eksperymentuję.

Poezja

Ciekawość

Wsiadam, odpycham, kręcę. Naciskam. Pędzę. Szum ulic, trzepot skrzydeł ptaków. Znam. Żółto-czerwony autobus stoi, czeka. Mijam go. Pędzę. Szyby telefonów, kawiarni, okien wystawowych- Mijam. Moje wiersze- Mijam. Moje sprawy- Mijam. Pędzę. Ciekawość to mój kierunek Otaczam się tym co znam. Te same drogi. Te same kawiarnie, to samo jedzenie. Te

Poezja

Lejce

Stp0:00/167.1599791× Stęp. Ruszam, poruszam ciałem. Unoszę je, obniżam. Wokół mnie stoją ludzie. Rozmawiają. Miejsce wypełnia muzyka. Kłus. Czuję się jak jeździec. Moje ciało to koń. Melodia trzyma lejce. Galop. Brzmienie przyspiesza. Podskakuję, kręcę się. Ruszam poruszam ciałem. Unoszę je, obniżam. Cwał Wchodzę w głąb siebie. Melodia jest

Poezja

Zdążyłem

Macham ręką. Lód na chodniku. Zdążę - myślę sobie. Jestem już blisko. Czerwone prostokąty wciąż się świecą. Parują spaliny. Udało się. Jestem w środku. Ale czemu jest ciemno. Drzwi się nie zamykają. Czemu tak cicho. Stawiam kroki w kierunku kabiny kierowcy. Zaglądam. Nikogo nie ma. Wyczuwam obcy zapach. Odwracam się

Poezja

Autobus

Macham ręką. Lód na chodniku. Zdążę - myślę sobie. Jestem już blisko. Czerwone prostokąty wciąż się świecą. Parują spaliny. Krok na stopień. Jestem w środku. Dziękuję mówię do kierowcy. Drzwi się zmykają. Chłód pozostał na zewnątrz. Autobus odjechał.

Poezja

Błysk

Żółte niebo. Zielony kiosk. Kropelki potu na siwej brodzie. Oczy patrzą na chodnik. Świeci się na nim srebrzysta moneta. Schylam się po nią. Cicho sapię. Leży teraz na otwartej dłoni. Przypomina mi... Biało-czarna piłka zmienia kierunki. Dziecięce wołania - jest lato. Krzyczę: podaj! Pędzi teraz w moją stronę. Serce przyspiesza,

Zimowy spacer

Pora zimowa. Para bucha z ust jak z komina. Stawiam wielkie kroki. Jak czapla kroczę. Śnieg Zgrzyta. Brzmi, jak chrupnięcie stu ciastek. Syn mierzy czarną lunetą. Klik przesłona się zamknęła. Uwielbia tę porę roku. Ptak pozuje. Pies węszy, szczeka. Rudawy ogon przed nim ucieka. Dwie gwiazdki w domu zostały. Jedna

Poezja

Powrót

Nauczycielka oceniła go: „To chaotyczne, fragmenty przepisane- Czyjeś” Odnalazłem w tych słowach pochwałę. Chodź to zabolało. Byłem zły – nic nie przepisałem Słowa były moje. Ale skoro „przepisane” to znaczy, że były dobre! I to była moja pochwała. Do pisania nie wróciłem. Ale w głowie dalej tworzyłem. Świerszcz i Słoń razem

Listonosz

Gdy list wręczył, był świadkiem cudzych przeżyć: Ktoś podskakiwał, nie dowierzając. Ktoś go uściskał nawet. Ktoś darł list na kawałki i rozrzucał, w złości jak wiatr rozrzuca liście. Krzyczał do listonosza: Proszę więcej do mnie nie przychodzić. Ktoś się wzrusza, list przytula, jak przytula się ukochaną osobę. Tak czule. Listonosz

Szyba

Szyba na świat pokryta szronem. Wyciągam telefon. Przeglądam, czytam. Czy to Facebook, czy TikTok. Pełno informacji. Zmieniają się pod dotykiem palca. Takie to proste. Takie wygodne. Nie muszę szukać. Same przychodzą. I to świeże, takie jakie lubię. Nie kwestionuję treści. W końcu myślę podobnie. Po co ktoś miałby pisać nieprawdę?