Poezja
Teraz pies jest w modzie. Hau. Hau. Dziecko? Nie! Dziecko zmienia całe życie. Ja urywek. Dziecko płacze, czemu? Ja szczekam, no jasne! Dziecko trzeba nosić. Ble! Mnie łapy niosą. Dziecko grymasi. Ja macham ogonem. Dziecko trzeba karmić. Ja zamiatam pyskiem. Wyjść z domu? Samemu? Dziecko wszędzie trzeba zabrać. Do sklepu.
Biały ptak to zapłata za zdeptanie świętej ziemi. Dziób zadarł. Wzbił się. Poderwał się z nim pustynny piach. Leci. * We wnętrzu siedzeń więcej niż ma Teatr, Filharmonia i Kino razem. A każde miejsce zajęte. Na każdym jedno życie. Samotny pasażer siedzi przy oknie, mówi do siebie: „Widok ładny." Para
Poezja
To jest mecz, a ja decyduję o wyniku. Gwizd. Rozpoczęcie. Stoję na mównicy. Drybluje słowem jak najlepszy napastnik. Mijam rywali. Ja jestem w tym najlepszy. Mecz jeszcze trwa, a wynik prawie przesądzony. Będę ich wodzem. Nie wiedzą co ich czeka. Rodziny będą się kłócić — nie żal Mi. Ludzie wyjdą na
Poezja
Piekło wokół. Kule świszczą nad jego głową. Piekło wokół. A on patrzy na grad spadających gwiazd. A każda z tych gwiazd jest jego życzeniem – wypowiadam je na głos: aby żadna z tych kul nie trafiła we mnie, aby żadna z tych kul nie trafiła we mnie ani w nikogo, aby
Pam pam0:00/99.8799791× Piszę, gryzmolę. Gryzmolę, piszę. Pam, pam. Moje wnętrze tańczy. Krzyczy. Wyzwalam się. Piszę: przekleństwa, obrażam, wyzywam. Czemu? Bo chcę. Bo to pomaga. Popełniam błędy. I co? Kartkę pomazaną mam. I co? Ołówkiem stawiam kulfony. I co? Piszę. Piszę w transie. Czytam o różnych niepowodzeniach. Eksperymentuję.
Poezja
Wsiadam, odpycham, kręcę. Naciskam. Pędzę. Szum ulic, trzepot skrzydeł ptaków. Znam. Żółto-czerwony autobus stoi, czeka. Mijam go. Pędzę. Szyby telefonów, kawiarni, okien wystawowych- Mijam. Moje wiersze- Mijam. Moje sprawy- Mijam. Pędzę. Ciekawość to mój kierunek Otaczam się tym co znam. Te same drogi. Te same kawiarnie, to samo jedzenie. Te
Poezja
Stp0:00/167.1599791× Stęp. Ruszam, poruszam ciałem. Unoszę je, obniżam. Wokół mnie stoją ludzie. Rozmawiają. Miejsce wypełnia muzyka. Kłus. Czuję się jak jeździec. Moje ciało to koń. Melodia trzyma lejce. Galop. Brzmienie przyspiesza. Podskakuję, kręcę się. Ruszam poruszam ciałem. Unoszę je, obniżam. Cwał Wchodzę w głąb siebie. Melodia jest
Poezja
Macham ręką. Lód na chodniku. Zdążę - myślę sobie. Jestem już blisko. Czerwone prostokąty wciąż się świecą. Parują spaliny. Udało się. Jestem w środku. Ale czemu jest ciemno. Drzwi się nie zamykają. Czemu tak cicho. Stawiam kroki w kierunku kabiny kierowcy. Zaglądam. Nikogo nie ma. Wyczuwam obcy zapach. Odwracam się
Poezja
Macham ręką. Lód na chodniku. Zdążę - myślę sobie. Jestem już blisko. Czerwone prostokąty wciąż się świecą. Parują spaliny. Krok na stopień. Jestem w środku. Dziękuję mówię do kierowcy. Drzwi się zmykają. Chłód pozostał na zewnątrz. Autobus odjechał.
Poezja
Żółte niebo. Zielony kiosk. Kropelki potu na siwej brodzie. Oczy patrzą na chodnik. Świeci się na nim srebrzysta moneta. Schylam się po nią. Cicho sapię. Leży teraz na otwartej dłoni. Przypomina mi... Biało-czarna piłka zmienia kierunki. Dziecięce wołania - jest lato. Krzyczę: podaj! Pędzi teraz w moją stronę. Serce przyspiesza,
Pora zimowa. Para bucha z ust jak z komina. Stawiam wielkie kroki. Jak czapla kroczę. Śnieg Zgrzyta. Brzmi, jak chrupnięcie stu ciastek. Syn mierzy czarną lunetą. Klik przesłona się zamknęła. Uwielbia tę porę roku. Ptak pozuje. Pies węszy, szczeka. Rudawy ogon przed nim ucieka. Dwie gwiazdki w domu zostały. Jedna
Poezja
Nauczycielka oceniła go: „To chaotyczne, fragmenty przepisane- Czyjeś” Odnalazłem w tych słowach pochwałę. Chodź to zabolało. Byłem zły – nic nie przepisałem Słowa były moje. Ale skoro „przepisane” to znaczy, że były dobre! I to była moja pochwała. Do pisania nie wróciłem. Ale w głowie dalej tworzyłem. Świerszcz i Słoń razem
© 2025-2026 Rafał Górecki. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wszystkie teksty, wiersze i utwory muzyczne są chronione prawem autorskim.
Kopiowanie i wykorzystywanie bez zgody autora jest zabronione.
Kontakt: rafal.p.gorecki@vp.pl